Περνούν οι μέρες, περνούν τα χρόνια, τα παιδιά μας μεγαλώνουν, εμείς γερνάμε, σε λίγο θα είμαστε στο κατώφλι του θανάτου και θα κοιτάμε τα σταφιδιασμένα μας σώματα με απορία και θα αναρωτιόμαστε που/πότε/πως εξαϋλώθηκε η ανάμνηση του 18/30/40χρονου εαυτού μας

Αυτά, όπως πάντα με χαρούμενη διάθεση, κάτω από μια αισιόδοξη προοπτική ότι αυτό θα είναι το χειρότερο που θα μας έχει συμβεί μέχρι τότε…